Moeten we moeten?

Als ‘ik’ het meest gebruikte persoonlijke voornaamwoord is, dan zal ‘moeten’ wel het meest gebruikte werkwoord zijn.

We leggen onszelf veel verplichtingen op door dit woord te gebruiken. Ik ‘moet’ nog naar de winkel, ik ‘moet’ nog strijken, ik ‘moet’ die deadline halen, ik ‘moet’ er om 10u. Zijn. Als het gaat om afspraken bij je dokter of massagetherapeut ;-) is het enkel een vorm van respect dat je je aan het opgelegde tijdstip houdt. Ik doel meer op de onszelf opgelegde druk, de spanning in je lichaam die jou voortduwt om steeds sneller en harder te gaan.

Het gevoel van te ‘moeten’ is een externe druk die we verinnerlijkt hebben. We hebben in het verleden geleerd om te doen wat hoort, om de beste te zijn, om een ordelijk huis te hebben, om te presteren op school. Deze overtuigingen krijgen we al met de paplepel mee en zetten we voort in ons volwassen leven.

https://video.wixstatic.com/video/9bda9e_7825e6ef0d9941d5807e467d942246e2/1080p/mp4/file.mp4

Ga eens na wie je deze druk oplegt, van wie je alles ‘moet’? Van wie is dit stemmetje in je hoofd dat je influistert dat je ‘moet’ bezig zijn en niet mag stilzitten, dat je die bezige bij 'moet' zijn? Ben je dit zelf of is het de stem van je moeder, vader, leerkracht, schoonmoeder of een ex-baas? Zoek je in het ‘moeten’ hun goedkeuring? Verwacht je een schouderklopje als je doet wat je ‘moet’?

Vanuit welke overtuiging vertrekt jouw ‘moeten’?

Kijk in milde zachtheid naar deze druk en vervang ‘moeten’ eens door ‘mogen’ of ‘willen’. Als je het ‘moeten’ aandacht geeft, verzacht de vorm ervan. Bij veel activiteiten zal je merken dat ze inderdaad geen verplichting zijn. Bij andere zaken zal je merken dat er een hunkering naar goedkeuring, een gevoel van minderwaardigheid of verdriet onder schuilt. Dan doe je de dingen niet vanuit jezelf maar vanuit en voor een ander. Of je merkt een patroon dat je kopieerde van je ouders dat misschien wel helemaal niet past bij wie jij vanbinnen bent?

Verlaat het pad van 'moeten' en ga voor 'voelen'.